Over dogsitten, vanlife met een hond en de kunst van onzekerheid
Sinds augustus 2025 woont er een nieuwe bron van inspiratie bij ons in. Een extra rust. Hij heet Mapasche. Een rustige, warme en soms licht eigenwijze hond die we eigenlijk maar tijdelijk “hebben”, al voelt het intussen aan alsof hij bij onze inboedel hoort. Niet dat wij echt een inboedel hebben, want Stefanie en ik leven nu al sinds april 2020 zonder eigen huis.
Een zwervend leven, zeggen sommigen. Een vrij leven, zeggen anderen. Een leven dat je vooral moet willen leven, hebben wij ondertussen geleerd. Niet voor iedereen. Ook niet altijd voor ons. We moeten het niet rooskleuriger voorstellen dan het is. Deze levensstijl gaat gepaard met de nodige uitdagingen.
Maar daar gaat deze blog niet over. Hier gaat het over een hondenleven. Want dit verhaal begon vrij eenvoudig: Nisse en Mathilde vroegen of wij wilden dog- en housesitten terwijl zij een jaar lang op reis gingen met hun twee kinderen. Een mooi avontuur voor hen; een onverwacht hoofdstuk voor ons.
We twijfelden. Niet omdat we het niet wilden doen, maar omdat we alvorens het toezeggen voelden hoe pijnlijk het zou zijn om afscheid te nemen. Afscheid van een beest, waar je je hart tegen wil en dank aan verliest. Het alombekende “we gaan hem te hard missen” - argument. Het soort twijfel dat zegt dat je jezelf wilt beschermen. Maar soms moet je niet voorzichtig zijn in het leven. Soms moet je gewoon springen. Dat deden wij. En dus kwam Mapasche in ons leven.
De routine van die dagdagelijkse wandelingen. ‘s Ochtends om 7u, ‘s avonds rond 17u… Ergens werkt het bevrijdend.
Leven zonder eigen huis is een verhaal op zich
Wanneer mensen horen dat we al bijna zes jaar van huis naar huis gaan, denken ze vaak dat het één groot avontuur is. En ja, dat is het soms ook. Een soort nomadisch ritme waarin de wereld onze achtertuin wordt en “thuis” niet één bepaalde plek is, maar overal waar we neerstrijken. Deze manier van leven bracht ons op unieke plaatsen. Het geeft een inkijk hoe mensen leven. Toont aan dat ieder uniek is en andere zaken belangrijk vindt. Wij observeren, slaan op en nemen dit mee… moest er ooit een plekje voor onszelf op het pad komen.
Maar behalve nuttig is het ook: improviseren, plannen, opnieuw plannen, op een luide parking staan met je busje op momenten dat je eigenlijk gewoon wilt slapen, je spullen voor de zesde keer deze maand verhuizen, en accepteren dat zekerheid (momenteel) een begrip is dat andere mensen hebben uitgevonden. Het was nooit een plan. Het werd gewoon ons leven.
Ontzettend blij zijn we wel met Odette. Onze zelfomgebouwde campervan. In deze blog krijg je een betere inkijk in ons busje en waarom we besloten om een tiny house op vier wielen te bouwen.
September tot december: de maanden toen mijn lichaam even stop zei
De afgelopen jaren reisden Stefanie en ik veel met de fiets. Bouwden we aan onze eigen campervan. Werkten we kei- en kei-hard om onze dromen waar te maken. Waren we fysiek fitter dan fit. Tot er opeens dat moment was dat mijn eigen lichaam vond dat het tijd was voor pauze. Drie operaties op relatief korte tijd. Een periode van herstel, en een ritme dat geduld vroeg.
En precies dan, zeg nog eens dat bepaalde dingen niet voor een reden gebeuren, kwam Mapasche in ons leven. Zijn rustige aanwezigheid. Weken van zetelplakken met hem steeds aan mijn zijde. Het tragere ritme, wandelingen die geen haast kennen. Een hond die niet vraagt hoe je je voelt, maar die het precies weet. Er zijn slechtere manieren om te herstellen.
Vanlife met een hond: Onze eerste trip met Mapasche
Tussen de operaties door, even wat opgeknapt, nemen we hem voor het eerst mee in onze bus. Een bang hartje, hopend dat hij de hobbelige rit goed zou verteren. Als eerste bestemming kozen we voor Nederland. Geen groot plan, geen grote afstanden. Gewoon weg zijn.
Al snel bleek Mapasche een natuurtalent voor het busleven. Rustig, nieuwsgierig, tevreden met de kleine ruimte… ook al palmt hij snel onze enige zetel in. Hij vindt zijn plekje sneller dan ik mijn schoenen soms vind. We wandelen, koken simpele maaltijden, spelen spelletjes. Het soort dagen waarvan je achteraf denkt: meer moet het niet zijn. We voelen op dat moment allebei hetzelfde, wetende dat we nog veel van dit soort tripjes willen doen. Maar ook dat het niet voor altijd zal zijn. Niet met hem. En ook al is het niet onze hond, wat fijn om ons leven even wat meer kleur te geven.
Dog- en housesitten, niet zomaar op een huis passen
Het is thuiskomen in een leven dat niet het jouwe is. Het is zorgen voor iets dat je niet bezit. Het is even je wortels in de grond steken, in iemand anders tuin. Het is verantwoordelijkheid nemen over iemand anders’ bezit. En vooral: het is leren genieten van dingen die eindig zijn.
Want straks, binnen enkele maanden of iets langer, geven we Mapasche terug. En ja, dat zal pijn doen. Maar dat is oké. Sommige hoofdstukken in je leven moeten niet eeuwig duren om waardevol te zijn.
Is dit nog wel een fotografie blog?
Voor mij wel. Omdat fotografie voor mij draait om dingen zien. Met een bepaald oog of nieuwsgierigheid kijken. Niet alleen naar beelden, maar ook naar momenten. Het draait om rust. Menselijkheid. Verbinding.
Deze maanden met Mapasche, met Stefanie, ons busje, mijn herstel… het zijn dit soort periodes die mij helpen scherper te kijken. Naar licht, naar rust, naar beweging. Naar mensen en momenten. Het vormt een van de vele lagen van alles wat ik fotograaf. Daarom dat ik graag schrijf. Daarom deze blog: een plek waar ook dit deel van mijn leven ruimte krijgt voor interpretatie en verklaring.
