Offline2526 - Het objectief
April 2025. Ik hak de knoop door. Fulltime freelancer, fotograaf én een stukje copywriter. Geen makkelijke beslissing. Want wie ooit zelfstandig begon in België, weet: het is allesbehalve eenvoudig. En dan was er nog iets anders. Ik durfde mezelf nog niet eens écht fotograaf noemen. Oké, vrienden en familie waren onder de indruk van mijn foto’s. Maar ik? Ik bleef vergelijken. Altijd maar vergelijken. Met die fotografen online. Je kent ze wel. Duizenden volgers. Portfolios om U tegen te zeggen.
Begrijp me niet verkeerd. Het is hen gegund. Ze werken keihard. Jarenlang. Opofferingen waar velen zich niets bij kunnen voorstellen. Maar toch. Het maakt me soms onzeker, geeft twijfels. Hoe kom ik ooit op dat level? Hoe onderscheid ik mezelf in een markt die overloopt? Hoe vind ik mijn stijl? Hoe bouw ik mijn zaak verder uit?
Enter Marieke. Zaakvoerster van Het Objectief in Gent. Een plek waar beeld, fotografie en experiment samenkomen. Elk jaar begeleidt ze een handvol studenten. Persoonlijk. Intens. Om hun liefde voor fotografie meer richting te geven. Meer diepte. In juni stuurde ik mijn portfolio in. Met weinig hoop. Maar eind zomer kwam dat mailtje. In oktober start het traject. Ik was erbij.
Bij Het Objectief vond ik niet alleen begeleiding, maar ook een community.
Een plek waar creativiteit en steun hand in hand gaan.
Januari 2026. Buiten ligt sneeuw, die zeldzame witte stilte die we nog maar eens om de vijf jaar mogen meemaken. Binnen zoek ik naar richting. Twee sessies met Marieke achter de rug. Ze stelt vragen die blijven hangen, doen nadenken. Waarom doe ik wat ik doe? Waar wil ik heen? Welke beelden vertellen écht mijn verhaal? Van kleine tips tot eerlijke feedback, helderheid van iemand die weet waar ze mee bezig is.
Half december ontmoette ik de andere Offliners. Fotografen, elk met een eigen verhaal. En toch, dezelfde twijfels. Onzekerheid lijkt wel in ons bloed te zitten. We kijken naar elkaars werk en denken: ‘wow’. Maar als het onze beurt is, kruipen we weg achter twijfel. Marieke leert ons rechtop staan. Kin omhoog. Borst vooruit. Ons verhaal durven dragen. Een oefening die nog steeds moeilijk is, maar elke keer een beetje draaglijker voelt.
En Het Objectief is zoveel meer. Tentoonstellingen die blijven hangen: van Eva Rossie tot Dekimpe & Maes. Vanavond ga ik naar de opening van ‘I won’t be late for dinner’, de eerste solo tentoontstelling van Laure-Anne Herpoel. In dit gebouw in de Blekerijstraat leeft er veel, worden er verhalen geschreven. Voor mij is Het Objectief een plek om thuis te komen. In mijn dagelijkse leven ben ik niet omringd door kunstenaars, fotografen, creatievelingen. Hier wel. Hier gaan twijfel, creativiteit en steun hand in hand.